Niekoniecznie troskam się, że zapomnę niektóre pomysły - mam ich w końcu tyle co dnia, że mogę sobie pozwolić na rozrzutność ;)

Jednak - jak powiedziano w zupełnie niedawnym wpisie tego Blogu - zapisywanie, redagowanie to także doprecyzowywanie (myśli, strategii) - zatem ćwiczenie umysłu, jego giętkości, dyscypliny, dalekich ale sensownych i logicznych skojarzeń.
Poza tym terapia... - chwilowa 'odskocznia' (np. w świat projektów rządzących się nieco inną logiką, niż ten, nad którym aktualnie 'poważnie' pracujemy... Albo w świat nadziei i marzeń, bez których przecież nie da się żyć).

Mam pewien dysonans poznawczy.
Z jednej strony twierdzisz za Davidem Allenem, że "Niezapisane pomysły zajmują twój mózg troską o to, żeby ich nie zapomnieć. A w wypełnionej głowie brak jest miejsca na nowe projekty i twórcze rozwiązywanie problemów."
Z drugiej znowu wszystkie podręczniki traktujące o pracy mózgu mówią, że max wykorzystujemy go w 10%. I nie ma mowy o wypełnionej głowie, nie biorąc pod uwagę wody sodowej.
Z trzeciej strony - gdyby Lista Może Kiedyś prowadziła do trwałego usunięcia z mózgu owych zapisanych pomysłów, to wtedy działalibyśmy jak małe zwierzątka - gdzie jest następny posiłek? miejsce na nocleg? samica/samiec?
Tymczasem nasze doświadczenie mówi, że tak nie jest.
Czyli LMK jest jeszcze jednym gadżetem kojącym nieco sumienie. Albo jak fotografia z wojska (czwarty bagnet w drugim szeregu trzeciej kolumny).